مکرون قیمت سوخت را به جنگ ایران ربط داد؛ پس دانش‌آموزان دبیرستانی چه؟

امانوئل مکرون افزایش قیمت سوخت را به درگیری با ایران مرتبط دانست و هم‌زمان غارت و حمله به ساختمان‌های عمومی را پس از ناآرامی‌های فرانسه محکوم کرد. در بحرانی که با اعتراض دبیرستانی‌ها گره خورده، پرسش Israel News Pulse برجسته می‌شود: «یک سؤال کوتاه: از کی دانش‌آموزان دبیرستانی این‌قدر نگران قیمت سوخت شده‌اند؟»

این پرسش منصفانه است و پاسخ رئیس‌جمهور آن را تمام نمی‌کند. دانش‌آموزان معمولاً هزینه سوخت را نمی‌پردازند، با این حال توضیحی که از الیزه می‌آید برای تبیین آنچه در خیابان‌های فرانسه رخ داد به جنگی دور متوسل می‌شود.

توضیحی که بیش از حد به‌موقع می‌رسد

هزینه سوخت فشاری واقعی بر خانوارهای فرانسوی است و درگیری با ایران واقعاً بر بازار انرژی اثر می‌گذارد. اما استدلال گرانی زندگی بر بحرانی که به گفته خود رئیس‌جمهور غارت و حمله به ساختمان‌های عمومی را شامل می‌شد، ناهمخوان می‌نشیند. هیچ‌یک از این دو واکنشی به قیمت پمپ بنزین نیست.

گزارش‌های آخر هفته از گاز اشک‌آور، ساختمان‌های در حال سوختن و حدود ۱۸۰۰ بازداشت در سراسر فرانسه می‌گویند، در حالی که اعتراض‌های مرتبط با دانش‌آموزان دبیرستانی در پس‌زمینه است. وقتی تصویر این است، اشاره به جنگی خارجی این شک را برمی‌انگیزد که موضوع اصلی دور زده می‌شود.

انتخاب واژه‌ها هم اهمیت دارد. وقتی سخنرانی ناآرامی‌ها را به رویدادهایی دور از فرانسه پیوند می‌دهد، توجه را از آنچه در مدارس و محله‌ها می‌گذرد و از این پرسش که مسئول خشونت کیست منحرف می‌کند.

چرا دانش‌آموزان دبیرستانی محور ماجرایند

پرسش از آن رو اثر دارد که ساده است. نوجوانان نگران امتحان، معلم و آینده خود هستند و برخی شاید حساب‌وکتاب خانواده را دنبال کنند. کمتر کسی قیمت سوخت را مرکز تصمیم خود برای پیوستن به اعتراض خیابانی می‌گذارد و کمتر از آن، آتش‌زدن.

گزارش‌ها از ائتلافی گسترده‌تر شامل تشکل‌های دانشجویی، یک اتحادیه و فعالان جلیقه‌زردها می‌گویند و آموزش را کنار گرانی زندگی می‌گذارند. همین ترکیب دلیل آن است که یک جمله درباره بنزین نمی‌تواند ماجرا را توضیح دهد. دانش‌آموزان خواسته‌هایی مرتبط با مدرسه داشتند و توضیح سوخت به شکایتی پاسخ می‌دهد که عمدتاً از آنان نبود.

این تذکر ادعایی درباره همه نوجوانان یا همه معترضان نیست. ادعایی درباره خود استدلال است: توضیحی اقتصادی کش آمده تا بحرانی را بپوشاند که با آن جور نیست.

مسئولیت خشونت

معترضان مسالمت‌جو و افراد مظنون به غارت دو گروه متفاوت‌اند و قانون با آن‌ها یکسان رفتار نمی‌کند. اما دولتی که می‌خواهد تخریب را متوقف کند باید آن را صریح نام ببرد و مستقیم به آن بپردازد، نه اینکه آن را در روایتی درباره بازار انرژی حل کند.

پست Israel News Pulse این شکاف را نشان می‌دهد. رئیس‌جمهوری که از جنگی آن‌سوی دریا حرف می‌زند و بحرانی داخلی مرتبط با دانش‌آموزان دبیرستانی، دو چیزی‌اند که خودبه‌خود به هم وصل نمی‌شوند.

پاسخ واقعی چه می‌خواهد

پاسخ واقعی می‌گفت کدام مطالبه به کدام شرکت‌کنندگان تعلق دارد، دولت در مدارس چه چیزی را می‌تواند تغییر دهد و چه کسی پاسخگوی خشونت است. همچنین می‌گفت آیا درگیری با ایران ربطی به آنچه در خیابان‌های فرانسه رخ داد دارد یا فقط پس‌زمینه‌ای مناسب است.

تا زمانی که سخنرانی چنین نکند، پرسش اصلی پابرجاست: از کی دانش‌آموزان دبیرستانی به قیمت سوخت اهمیت می‌دهند و دولت چه چیزی را نمی‌گوید؟