لیبرمن آیزنکوت را به تلاش برای ائتلاف با نتانیاهو متهم کرد؛ گانتس وارد بحث شد
یازده روز مانده به انتخابات اسرائیل، اختلاف در اردوگاه مخالفان از رقابت بر سر رأی به بحث درباره شرکای دولت آینده کشیده شده است.
آویگدور لیبرمن روز ۱۶ اکتبر گادی آیزنکوت را به آماده شدن برای پیوستن به دولتی با بنیامین نتانیاهو متهم کرد؛ اتهامی که پیش از انتخابات ۲۷ اکتبر به اختلافی علنی در میان مخالفان دولت انجامید. آیزنکوت پیش‌تر چنین همکاری‌ای را رد کرده است. بنی گانتس نیز به دفاع از او برخاست و بحث درباره ائتلاف آینده به جدالی بر سر کارنامه سیاسی و نظامی کشیده شد.
لیبرمن راهبرد انتخاباتی آیزنکوت را زیر سؤال برد
رهبر حزب اسرائیل خانه ما گفت حزب یاشار به رهبری آیزنکوت، به جای گسترش پایگاه رأی مخالفان، برای جذب رأی‌دهندگانی رقابت می‌کند که از قبل در همین اردوگاه بوده‌اند. او این راهبرد را مغایر تفاهم‌های رهبران مخالف در ۲۶ سپتامبر دانست و مدعی شد که به تشکیل دولتی با حزب لیکود نتانیاهو اشاره دارد.
لیبرمن با خطاب کردن آیزنکوت به عنوان «گانتس ۲»، تجربه یک دولت وحدت پیشین را یادآوری کرد، اما توافق ائتلافی تازه‌ای ارائه نداد. او همچنین از موضع آیزنکوت درباره خدمت سربازی مردان حریدی انتقاد کرد؛ مسئله‌ای محوری در کارزار درباره خدمت نظامی و فشار بر کسانی که اکنون خدمت می‌کنند.
روزنامه جروزالم پست از پیامی به فعالان حزبی خبر داد که از آنان می‌خواست یاشار را به بزرگ‌ترین حزب تبدیل کنند. این هدف به اندازه یک فراکسیون مربوط می‌شود و به خودی خود مشخص نمی‌کند کدام احزاب حاضرند در دولت با آن همراه شوند.
آیزنکوت هدف ائتلافی دیگری را مطرح کرد
آیزنکوت علناً پیوستن به دولت نتانیاهو را رد کرده است. او در پاسخ روز ۱۶ اکتبر نامی از لیبرمن نبرد، اما از هوادارانش خواست حاشیه‌سازی سیاسی را نادیده بگیرند و بر تغییر رهبری‌ای تمرکز کنند که هنگام حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در قدرت بود.
او هدف خود را دستیابی به بیش از ۶۱ کرسی برای یک بلوک حاکم صهیونیستی توصیف کرد. این یک هدف انتخاباتی است، نه نتیجه انتخابات یا ائتلافی که بر سر آن توافق شده باشد. آیزنکوت همچنین همکاری دولتی با رهبران فهرست مشترک را رد کرده و محدودیت دیگری بر انتخاب شرکای احتمالی گذاشته است.
گانتس چرا وارد جدال شد؟
گانتس، رهبر حزب آبی و سفید و وزیر دفاع پیشین، از سهم آیزنکوت در فعالیت‌های نظامی دفاع کرد و انتقاد لیبرمن را زیر سؤال برد. گانتس و آیزنکوت هر دو پیش‌تر رئیس ستاد ارتش بوده‌اند.
سابقه‌ای که تشبیه لیبرمن به آن اشاره دارد واقعی است، اما تاریخ آن اهمیت دارد: گانتس در سال ۲۰۲۰ به دولت وحدت با نتانیاهو پیوست. آن تجربه بار سیاسی این اتهام را توضیح می‌دهد، ولی ثابت نمی‌کند آیزنکوت درباره توافق مشابهی مذاکره کرده است.
بزرگ‌ترین حزب الزاماً اکثریت حاکم نیست
کنست اسرائیل ۱۲۰ کرسی دارد و ۶۱ کرسی اکثریت مطلق را تشکیل می‌دهد. با این حال، اول شدن یک حزب در انتخابات نه به طور خودکار دولت را در اختیار رهبرش می‌گذارد و نه نخستین مأموریت تشکیل دولت را برای او تضمین می‌کند. توانایی جلب حمایت پارلمانی همچنان تعیین‌کننده است.
لیبرمن در ۱۵ اکتبر محدودیت‌های بیشتری اعلام کرد: او حتی دولت اقلیت موقت را نپذیرفت و همکاری دولتی با نتانیاهو، احزاب عرب یا احزاب حریدی را رد کرد. این شروط علنی ترکیب‌هایی را که حاضر به حمایت از آنهاست محدود می‌کند. یازده روز پیش از رأی‌گیری، جدال موجود نشان‌دهنده راهبردهای ائتلافی رقیب است، نه توافقی تأییدشده برای تقسیم قدرت.
