امام جماعتی در کالیفرنیا در خطبه‌ای درباره مجازات «بی‌رحمانه» از نابودی تمدن ناباوران گفت
سید مصطفی قزوینی با استناد به روایت نابودی قوم ثمود در قرآن هشدار داد که قدرت، انسان را از مجازات الهی مصون نمی‌کند؛ او سپس همین پیام را به انتقاد از سیاست خارجی آمریکا پیوند زد.
سید مصطفی قزوینی، امام جماعت مقیم کالیفرنیا، در خطبه‌ای انگلیسی‌زبان که در یوتیوب منتشر شد، هشدار داد کافران و حاکمان فاسد با مجازات الهی بدون ترحم روبه‌رو خواهند شد و از نابودی یک تمدن کامل سخن گفت.
قزوینی، بنیان‌گذار و مدیر مرکز آموزش اسلامی اورنج کانتی، این خطبه را روز ۶ نوامبر ایراد کرد. ویدیوی منتشرشده در کانال یوتیوب این مرکز، از روایت‌های قرآنی درباره مجازات به انتقاد از رهبران آمریکا و سیاست خارجی این کشور می‌رسد. این خطبه در پی خطبه‌های دیگری در مساجد آمریکا ایراد شد که این پاییز زیر ذره‌بین قرار گرفتند، از جمله فراخوان امامی در واشنگتن برای برپایی دولت اسلامی در آمریکای شمالی تا سال ۲۰۵۰ و دعا برای مرگ که در مسجدی در دیترویت ضبط شد.
پیام اصلی او این بود که موفقیت ظاهری را نباید به معنای مصونیت همیشگی دانست. او به مخاطبانش گفت ثروت، مقام سیاسی و قدرت نظامی نمی‌تواند ستمگران را از حسابرسی پیش رو حفظ کند.
نابودی ثمود به‌عنوان هشدار
قزوینی به سوره شمس، سوره نودویکم قرآن، و روایت آن درباره قوم ثمود پرداخت. او آنان را جامعه‌ای متکبر توصیف کرد که ایمان را نپذیرفت، با پیامبر خود مخالفت کرد و در کنار باطل و ستم ایستاد.
در بازگویی او، صالح پیامبر به قوم خود هشدار داده بود که به ماده‌شتر آسیب نرسانند و راه دسترسی آن به آب را باز بگذارند. اما یکی از افراد قوم، با وجود این هشدار، حیوان را کشت. قزوینی کل جامعه را به دلیل رد پیامبر و انتخاب همراهی با ستم مسئول دانست.
او سپس مجازات را با عباراتی فراگیر شرح داد و گفت خداوند «تمام آن تمدن را نابود کرد». به گفته او، این ویرانی سرزمین آنان را با خاک یکسان کرد و اجرای عدالت در برابر رفتارشان بود.
این امام جماعت رحمت خدا را در برابر لحظه‌ای قرار داد که به روایت او دیگر جایی برای آن رحمت باقی نمانده بود. او سرنوشت ثمود را نتیجه پافشاری بر نافرمانی دانست و نابودی آن جامعه را درسی برای کسانی معرفی کرد که خود را فراتر از پاسخگویی می‌پنداشتند.
زمان بیشتر در قدرت، گناهان بیشتر
قزوینی از این روایت به بخش دیگری از قرآن، در سوره آل‌عمران، رفت که درباره مهلت یافتن کافران پیش از مجازات است. او آن را به متکبرانی ربط داد که در مقام خود می‌مانند، به ستم ادامه می‌دهند و ظاهرا پیامدی نمی‌بینند.
او استدلال کرد که تداوم سلامت، اقتدار و آزادی عمل آنان نشانه رضایت الهی نیست. به گفته او، این فرصت اضافی اجازه می‌دهد گناهانشان پیش از رسیدن موعد حسابرسی انباشته شود.
او با سخن گفتن از زبان داوری الهی گفت: «وقتی آنان را می‌گیریم، بدون ترحم می‌گیریم.» قزوینی این مجازات را خوارکننده توصیف کرد و گفت بدون پشیمانی خواهد بود.
قزوینی همچنین گفت صبر خدا به ستمگران فرصت تغییر می‌دهد. هشدار او متوجه کسانی بود که به رفتار خود ادامه می‌دهند: رهبران شاید بتوانند دیگران را بترسانند، به کشورها زور بگویند یا از دادگاه‌های انسانی بگریزند، اما از عدالت الهی گریزی ندارند. او از مخاطبانی که با دشواری روبه‌رو هستند خواست صبور باشند و اطمینان داشته باشند که ستم سرانجام شکست می‌خورد.
پیوند هشدار با سیاست آمریکا
خطبه سپس این مضامین دینی را وارد یک بحث سیاسی معاصر کرد. قزوینی رأی‌گیری اخیر در آمریکا را رد سیاست‌هایی دانست که به گفته او با جنگ‌های ناعادلانه، مداخله در امور کشورهای دیگر و رنج غیرنظامیان پیوند داشتند.
او از نفوذ گروه‌های لابی و صاحبان ثروت انتقاد کرد و گفت رهبران آمریکا باید در خدمت شهروندان خود باشند. به گفته او، پولی که به خارج فرستاده می‌شود باید به‌جای آن صرف آموزش، مسکن و خدمات درمانی در داخل کشور شود.
انتقاد او از هزینه‌های خارجی تنها به مبلغ آن محدود نبود. قزوینی کمک‌های آمریکا را متهم کرد که به تخریب بیمارستان‌ها، مدارس و عبادتگاه‌ها یاری می‌رسانند و این هزینه‌کرد را علاوه بر یک انتخاب سیاسی داخلی، شکستی اخلاقی معرفی کرد.
او همچنین برتری نظامی و اقتصادی را معیار بزرگی یک کشور ندانست. در نگاه او، جایگاه کشور باید بر عدالت، درستکاری و احترام به جان انسان‌ها استوار باشد. او رهبران آمریکا را به زورگویی به کشورهای دیگر، از جمله متحدان، متهم کرد.
قزوینی در پایان، پاسخگویی را دارای دو مرحله توصیف کرد. به گفته او، آمریکایی‌ها نظر خود را به‌شکلی مسالمت‌آمیز از طریق صندوق رأی اعلام کرده‌اند و داوری دیگری از جانب خدا خواهد آمد. او از شهروندان مسلمانی که رأی داده بودند تشکر کرد، آنان را به ادامه مشارکت فراخواند و برای حفاظت از آمریکا و کشورهای صلح‌دوست دعا کرد.
پیامد این چارچوب برای اسرائیل و متحدانش
برای اسرائیل و متحدانش، توصیف کمک خارجی عمدتا به‌عنوان ابزار ویرانی، یک پرسش محوری را بی‌پاسخ می‌گذارد: امنیت مردمی که این کمک به حفاظت از آنان یاری می‌رساند. جان اسرائیلی‌ها، تهدیدهای پیش روی آنان و مسئولیت دولت برای دفاع از شهروندانش باید در هر بحث جدی درباره حمایت آمریکا حضور داشته باشد.
یک داوری دینی نمی‌تواند این پرسش‌های امنیتی را حل کند. معرفی رهبران سیاسی به‌عنوان ستمگرانی در انتظار مجازات الهی، تصمیم‌های آنان را درون حکمی اخلاقی قرار می‌دهد که بسیار فراتر از اختلاف بر سر یک سیاست مشخص است.
